Frankfurt nad Odrą. Zakończyła się antypolska manifestacja (zdjęcia, wideo)

Dariusz ChajewskiZaktualizowano 
- To miasto jest niemieckie i powinno takie zostać - twierdzą niemieccy neonaziści, którzy dziś demonstrowali pod hasłem "Wyjść z Unii Europejskiej i zamknąć granice".

Marsz neonazistów i ich przeciwników we Frankfurcie nad Odrą

Godz. 9.15

Już przy granicy widać bardzo dużo policji. Polska straż graniczna legitymuje młodych ludzi jadących do Frankfurtu.
Pod sklepem Kaufland zebrał się spory tłum ludzi. Panuje nastrój pikniku. Są straganiki, balony, panie w łużyckich strojach. Można dostrzec na transparentach hasła antynazistowskie. Są przedstawiciele wielu subkultur i zwyczajni ludzie, którzy zareagowali na apel organizacji antyfaszystowskich, aby wyrazić swój protest przeciw hasłom głoszonym przez niemieckich neonazistów.

9.25
- Moim zdaniem przyszło tutaj stanowczo zbyt mało ludzi - mówi Danuta Werra, mieszkanka Frankfurtu nad Odrą, która od 10 lat nie może znaleźć pracy. Czy Niemcy mają problemy z Polakami? - To raczej echa przeszłości, które próbują wykorzystywać partie prawicowe.

- Nie mamy problemów z Polakami - mówi siostra Christe. - Cóż Polacy także chcą żyć . Znam bardzo wielu bardzo miłych sąsiadów zza granicy. Wielu z nich pracuje z nami w szpitalu, jako lekarze, pielęgniarki.

Wszyscy szykują się do przejścia na pobliski dworzec, na który mają przyjechać przedstawiciele organizacji nazistowskich.

Mariusz Kapała

(fot. Mariusz Kapała)

9.31

- Przyjechaliśmy tutaj, bo sprzeciwiamy się hasłom, które głoszą niemieccy faszyści. W naszej grupie jest ok. 30 osób. Mamy nadzieję, że uda się nam zablokować marsz neonazistów - mówi Jacek Rosołowski z Kostrzyna nad Odrą.

9. 49
- To nie jest przypadek, że naziści chcą pokazać się właśnie tutaj we Frankfurcie nad Odrą i to nie jest przypadek, że my antyfaszyści spotykamy się tutaj - mówi Ska Keller, przedstawicielka Partii Zielonych. Jej wystąpienie zostało przyjęte owacjami.

Jak mówi Jacek Lassau spotkali się nie tylko Niemcy, ale także Polacy, którzy nie pozwolą nazizmowi we Frankfurcie przejść nawet o metr do przodu. Tutaj nie ma miejsca na antypolskie manifestacje.

Antyfaszyści postanowili zablokować trzy drogi prowadzące z dworca do centrum miasta i dalej na most graniczny.

10.04

Tłum właśnie ruszył pod dworzec, na który mają przyjechać przedstawiciele radykalnej prawicy. Manifestuje całe spektrum różnego rodzaju organizacji. Policjanci nawet nie legitymują ludzi, jak to bywa w takich przypadkach, a jedynie czuwają nad przebiegiem protestu.
Ludzie mają nadzieję, że uda się tak, jak w Dreźnie, całkowicie ograniczyć marsz neonazistów.

Jakub Pikulik

(fot. Mariusz Kapała)

10.17

Lada chwila przyjedzie pociąg wiozący przedstawicieli organizacji neonazistowskich. Protestujący siedzą na ulicach i spokojnie czekają. Jest piękna pogoda, nastrój prawie piknikowy, słychać muzykę graną na flecie. Okoliczne parkingi są zastawione wozami policyjnymi. Policja na wszelki wypadek zmobilizowała duże siły.

Jakub Pikulik

(fot. Jakub Pikulik)

10.31

Do siedzących ludzi dołączył wicepremier Brandenburgii i minister pracy i spraw socjalnych. Oczywiście dziennikarze i fotoreporterzy natychmiast ruszyli w tamtą stronę. Tłum nadal czeka, daje się wyczuc lekkie napięcie. Na sąsiednim wzgórzu zebrali się gapie.
Są siły medyczne. Policja wszystko dokumentuje kamerą. Wrażenie robią służby w kamizelkach z napisem ,,Zespół antykonfliktowy". Ich zadaniem jest rozładowywać kryzysowe sytuacje.

10.45

Za minutę przyjedzie pociąg. Policja ze swoich wozów buduje szczelną zasłonę, żeby manifestujący nie widzieli jak zwolennicy nazizmu będą wychodzić z budynku dworca.

10.58
Pociąg przyjechał. Przedstawiciele organizacji neofaszystowskich wychodzą pojedynczo z dworca, są przeszukiwani, policja sprawdza, jakie hasła mają wypisane na transparentach.
Jak wygląda skrajny prawicowiec? To młody, solidnie zbudowany człowiek, ubrany na czarno, z bardzo krótką fryzurą.

Tłum manifestujący przeciw skrajnym poglądom przeniósł się na skarpę, aby dostrzec, co dzieje się za barykadą z policyjnych wozów. Słychać antyfaszystowskie okrzyki. Niemieccy funkcjonariusze bardzo sprawnie izolują przeciwne obozy, ich członkowie praktycznie się nie widzą.

Jakub Pikulik

(fot. Jakub Pikulik)

11.23
Zjeżdżają kolejny grupy neonazistów, jest już ok. 100 osób. Są skrupulatnie przeszukiwani, policja sprawdza nawet, czy mają miękkie obuwie (skini się przygotowali i przyjechali w tenisówkach). Niemieckie służby robią wszystko, aby nie dopuścić do konfrontacji.

11.45
Ok. 300 zwolenników skrajnej prawicy, pod szczelną eskortą policji, ruszyło w kierunku centrum i mostu dworcowego. Niosą m.in. transparenty z hasłami żądającymi wyjścia Niemiec z Unii Europejskiej. Ich przemarszowi towarzyszą gwizdy kontrmanifestacji.

11.50
Policja tam, gdzie się da, kieruje neonazistów bocznymi ulicami, czy nawet ścieżkami wśród ogródków działkowych. Wszystko po to, aby uniknąć konfrontacji z zebranym tłumem.

11.53
Wydaje się, że robi się trochę niebezpiecznie. Manifestujący wrócili na główną ulicę. Ktoś rzucił cegłówką. Poleciały też inne przedmioty. Policja ubrała kaski.

12.02
Policja wprowadziła uczestników marszu na plac niedaleko stadionu. Cały czas stara się chronić 300-osobową grupę przed zebranym tłumem.

Marcin Tujdowski, który z ramienia Instytutu Zachodniego w Poznaniu prowadzi badania niemieckiej skrajnej prawicy mówi, że głoszący antypolskie i antyunijne hasła to członkowie luźnych stowarzyszeń skrajnie prawicowych, autonomiści, sympatycy partii NPD (Narodowodemokratyczna Partia Niemiec) i sporo skinów.

Mariusz Kapała

(fot. Jakub Pikulik)

12.37
Policja przygotowuje się do przeprowadzenia neonazistów przez Frankfurt. Antyfaszyści szykują dwie linie oporu, w zależności od tego, którą trasą pójdą uczestnicy marszu.

Do zabezpieczenia manifestacji zostały ściągnięte jednostki policji z całej okolicy, są nawet policjanci z Berlina.

(fot. Mariusz Kapała)

13.30
Trwa przemarsz grupy neonazistów. Policja chroni ich przed tłumem i toruje drogę. Przeciwnicy skrajnej prawicy próbują na wszelkie sposoby zatrzymać marsz. Właśnie dostrzegliśmy blokadę z osób siedzących na trasie przemarszu.

13.40
W tej chwili na kolejnej zaporze antyfaszyści starają się zatrzymać neonazistów.
Rozmawialiśmy z grupą chłopaków z Wielkopolski.- Co prawda nie identyfikujemy się z żadną z grup, ale przyjechaliśmy tutaj aby pokazać, że jesteśmy zwolennikami tolerancji i przeciwstawiamy się skrajnym poglądom.

14.14
Manifestacja utknęła na przedmieściach Frankfurtu. Teraz organizacje wygłaszają swoje hasła. Padło m.in. stwierdzenie że Polacy, Czesi i inni obcokrajowcy zabierają Niemcom pracę, a Frankfurt powinien pamiętać, że jest częścią Niemiec.

Wydaje się, że manifestacja została skutecznie zablokowana przez antyfaszystów, którzy krzyczą: przegraliście, przegraliście. W odpowiedzi słychać: zobaczymy, zobaczymy.

15.03

Teraz obie grupy siedzą po przeciwnych stronach ulicy. Policja przygotowuje się do odprowadzenia neonazistów na dworzec.

15.57

Demonstracja zakończyła się. Policjanci odprowadzili neofaszystów na dworzec i zaczekali aż odjadą pociągami. Tłum powoli się rozprasza.

Więcej w poniedziałek, 26 marca w papierowym wydaniu "Gazety Lubuskiej"

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 18

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

g
gość gość
żałuję, że nie mogłam brać udziału po stronie polskiej...

Ja też
g
gość

żałuję, że nie mogłam brać udziału po stronie polskiej...

M
Monika

Tandetny artykuł. Podczas manifestacji nie było żadnych antypolskich haseł, raczej przeciwko UE i euro. A agresją odziwo epatowali nie naziści a lewacy.

w
wolnościowiec
Wstyd, że Polacy mieszają się w sprawy niemców. Nie nasz cyrk, nie nasze małpy, po co tam ktoś z Polski pojechał się udzielać, to tak samo jak niemieckie bojówki przyjechały na Święto Niepodległości u nas i robiły zadymy. Wstyd!

Wstyd, że ludzie takiego pokroju jak ty przeważają liczebnością, głupotą, apatią oraz brakiem świadomości w Polsce. Wierzycie w bajki o dumnym, białym orle czy Polsce "czystej jak łza". Poprzez takie myślenie zabija się ludzki odruch w postaci pomocy, solidarności. Wstyd...
G
Gość
Mów za siebie, Arija zdaje się płakał za argumentami

No gdzie są te argumenty?
A
Arija
Mów za siebie, Arija zdaje się płakał za argumentami

Jestem kobietą i nie plakałam.
l
lizun9
A my naprawdę nie mamy ochoty tego wyszukiwać i czytać.

Mów za siebie, Arija zdaje się płakał za argumentami
G
Gość
Przyznaję uczciwie, że autorem postu "idź do szkoły" jestem ja. W pośpiechu nie dodałem nicka A moje argumenty znajdziesz na tym forum i paru innych, gdzie temat marszów neonazistów (lub narodowców) był poruszany. Naprawdę nie mam ochoty każdemu z osobna pisać tego samego. Zapraszam do wyszukiwarki.

A my naprawdę nie mamy ochoty tego wyszukiwać i czytać.
l
lizun9
Do szkoły , to radziłabym się udać tobie drogi Gościu , ponieważ jest to, tekst edukacyjny.
Jeśli o czymkolwiek , kimkolwiek mówisz , nie mów jakkolwiek , czegokolwiek. Poruszaj się w tematach jakie znasz. Nacjonalizm , faszyzm , neofaszyzm są obrzydliwe , strona lewa czy prawa jest nieważna , ważna jest istota. Jak idziesz na "wojnę" uzbrój się w argumenty...

Przyznaję uczciwie, że autorem postu "idź do szkoły" jestem ja. W pośpiechu nie dodałem nicka A moje argumenty znajdziesz na tym forum i paru innych, gdzie temat marszów neonazistów (lub narodowców) był poruszany. Naprawdę nie mam ochoty każdemu z osobna pisać tego samego. Zapraszam do wyszukiwarki.
A
Arija
Idz do szkoły

Do szkoły , to radziłabym się udać tobie drogi Gościu , ponieważ jest to, tekst edukacyjny.
Jeśli o czymkolwiek , kimkolwiek mówisz , nie mów jakkolwiek , czegokolwiek. Poruszaj się w tematach jakie znasz. Nacjonalizm , faszyzm , neofaszyzm są obrzydliwe , strona lewa czy prawa jest nieważna , ważna jest istota. Jak idziesz na "wojnę" uzbrój się w argumenty...
J
Ja

Wstyd, że Polacy mieszają się w sprawy niemców. Nie nasz cyrk, nie nasze małpy, po co tam ktoś z Polski pojechał się udzielać, to tak samo jak niemieckie bojówki przyjechały na Święto Niepodległości u nas i robiły zadymy. Wstyd!

J
J.B.W.

Nienawidzę nienawiści.

G
Gość
Służę pomocą :)Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników
Skocz do: nawigacji, szukaj
Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników
ParteiabzeichenGold.jpeg
Lider Adolf Hitler
Data założenia 5 stycznia 1919
Data rozwiązania 1945
Ideologia polityczna Narodowy socjalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze Korporacjonizm, w praktyce kapitalizm ludowy
Liczba członków 8 500 000
Młodzieżówka Hitlerjugend
Barwy czerwień, biel, czerń
Flaga NSDAP, od 1935 symbol III Rzeszy
Nazistowski symbol, łączący niemieckiego orła i swastykę

Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników (niem. Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) – niemiecka partia polityczna, zwana potocznie nazistowską, sprawująca totalitarną władzę w III Rzeszy w latach 1933–1945 z Adolfem Hitlerem jako kanclerzem Rzeszy (od 30 stycznia 1933), a od sierpnia 1934 Führerem i kanclerzem Rzeszy. Podczas procesów norymberskich korpusu kierownictwa politycznego została uznana za organizację zbrodniczą odpowiedzialną za szereg zbrodni przeciwko ludzkości.
Spis treści

1 Początki (1919–1925)
2 Walka o władzę w ramach systemu parlamentarnego (1925–1933). Przejęcie władzy przez NSDAP ("Machtübernahme")
3 Rządy monopartii (1933–1945)
4 Struktura NSDAP
4.1 Władza naczelna
4.2 Struktura terenowa NSDAP
5 Stopnie polityczne w NSDAP
6 Zobacz też
7 Przypisy
8 Linki zewnętrzne

Początki (1919–1925)

Partia została założona 5 stycznia 1919 przez ślusarza Antona Drexlera i dziennikarza Karla Harrera jako lokalna partia bawarska o nacjonalistycznej ideologii. Nazwa NSDAP została użyta po raz pierwszy w kwietniu 1920, wcześniej istniała pod nazwą DAP (niem. Deutsche Arbeiterpartei), będąc jedną z wielu działających w Niemczech partii volkistowskich. Za patrona NSDAP Hitler obrał Albrechta Niedźwiedzia, który na ziemiach podbitych Słowian połabskich utworzył Brandenburgię. Partia została zdelegalizowana w 1923 po nieudanej próbie przejęcia przez Hitlera władzy w Bawarii (tzw. pucz monachijski). Po wyjściu Hitlera z więzienia w 1924 partia została odbudowana najpierw jako partia nielegalna, a potem w 1925, po zmianach statutu, jako legalna partia startująca na równych prawach w wyborach do Reichstagu.
Walka o władzę w ramach systemu parlamentarnego (1925–1933). Przejęcie władzy przez NSDAP ("Machtübernahme")
Głosy na NSDAP w wyborach 1933
Plakat wyborczy NSDAP z lat 30.

NSDAP pod wodzą Hitlera, dzięki agresywnej kampanii wyborczej, spektakularnym walkom ulicznym jej bojówek (SA) z bojówkami Komunistycznej Partii Niemiec i bardzo złej sytuacji ekonomicznej Niemiec zdobyła w wyborach w 1925 roku 7% głosów i weszła do Reichstagu. W wyborach cztery lata później zdobyła jednak już tylko 3% głosów i nie weszła do parlamentu. Na skutek kryzysu światowego, ponownego pogorszenia sytuacji ekonomicznej Niemiec oraz słabości i rozbicia tradycyjnych partii prawicowych, jej program zyskał znowu poklask dużej części Niemców oraz wsparcie wielkiego kapitału — w przedterminowych wyborach do Reichstagu (po upadku koalicyjnego rządu kanclerza Hermanna Müllera (SPD z partiami centrowymi) w marcu 1930 NSDAP uzyskała 18% głosów. W wyborach w 1932 roku NSDAP uzyskała spektakularny sukces osiągając 37% poparcia i stając się największą partią w Reichstagu. 30 stycznia 1933 prezydent Rzeszy Paul von Hindenburg desygnował Adolfa Hitlera na kanclerza Rzeszy, który reprezentował większość parlamentarną złożoną z NSDAP i DNVP (niemiecka prawica narodowa). Wicekanclerzem Rzeszy i komisarycznym premierem Prus został Franz von Papen – faktyczny negocjator warunków porozumienia NSDAP z konserwatywną prawicą. Działacze DNVP objęli większość stanowisk ministerialnych w rządzie Hitlera (ministerstwa: gospodarki, finansów, Reichswehry, spraw zagranicznych, pracy). Do czerwca 1933 NSDAP współrządziła z DNVP. W konsekwencji pożaru budynku Reichstagu w lutym 1933 i kampanii propagandowej oskarżającej o podpalenie Komunistyczną Partię Niemiec (KPD) Hitler nakłonił prezydenta Rzeszy Hindenburga do kontrasygnowania dekretu o ochronie narodu i państwa (stanie wyjątkowym), co oznaczało zawieszenie swobód obywatelskich (cenzura prasy, kontrola rozmów telefonicznych, możliwość zawieszania działalności partii politycznych, związków zawodowych i stowarzyszeń, usunięcie sądowej kontroli aresztowania przez policję). Korzystając z tego hitlerowcy rozpętali masowy terror. Hermann Göring jako minister spraw wewnętrznych Prus nadał bojówkarzom SA uprawnienia policyjne. W wyborach 5 marca 1933 NSDAP otrzymała 44% głosów. Korzystając z unieważnienia mandatów deputowanych komunistycznych (KPD) oraz nieobecności części socjalistów (SPD), (znajdowali się już w obozach koncentracyjnych, na emigracji lub w podziemiu), przy sojuszu z nacjonalistyczno- konserwatywną DNVP i oportunistycznym stanowisku partii chrześcijańsko-demokratycznej (Zentrum), Reichstag w obecności 535 z 647 deputowanych 24 marca 1933 roku przyjął większością konstytucyjną ustawę o nadzwyczajnych pełnomocnictwach, upoważniającą rząd Rzeszy do wydawania rozporządzeń z mocą ustawy, co pozwoliło Hitlerowi sprawować władzę bez kontroli ze strony parlamentu. Ustawa o nadzwyczajnych pełnomocnictwach, przedłużana dwukrotnie przez Reichstag była legitymizacją totalitarnej władzy NSDAP.

21 marca 1933 roku Heinrich Himmler jako szef policji landu Bawaria na podstawie ustawy o nadzwyczajnych pełnomocnictwach wydał rozporządzenie o utworzeniu pierwszego oficjalnego obozu koncentracyjnego na terenie Niemiec w Dachau koło Monachium. W lipcu 1933 NSDAP stała się jedyną legalną partią w Niemczech po delegalizacji lub samorozwiązaniu wszystkich pozostałych. Pomimo walki NSDAP z KPD wspieraną przez Komintern i ZSRR NSDAP cieszyło się w latach 1922–1935 poparciem Stalina, mediów ZSRR oraz Kominternu. Józef Stalin nigdy nie wystąpił wobec władz III Rzeszy o uwolnienie Ernsta Thälmanna, przywódcy KPD od 1933 więzionego w obozie KL-Sachsenhausen. W grudniu 1932 związkowcy z KPD i NSDAP prowadzili wspólnie strajk komunikacji miejskiej w Berlinie. Józef Stalin forsował doktrynę tzw. socjalfaszyzmu, zgodnie z którą głównym przeciwnikiem politycznym partii komunistycznych w Europie były partie socjaldemokratyczne – w przypadku Republiki Weimarskiej – SPD. Koncepcja ta była nastawiona na destabilizację stosunków wewnętrznych w państwach europejskich dla przejęcia władzy przez partie komunistyczne. Przeciwnikiem koncepcji Stalina w odniesieniu do Niemiec był Lew Trocki, na przełomie lat 20/30 już emigrant pozbawiony faktycznego wpływu na decyzje ZSRR.
Rządy monopartii (1933–1945)
Legitymacja partyjna z 1939

W roku 1933 Niemcy stały się klasycznym państwem monopartyjnym, a NSDAP została jedyną legalną partią polityczną.

W roku 1944 partia liczyła 8,5 mln członków. Po klęsce III Rzeszy partia została uznana w procesie norymberskim za organizację zbrodniczą i rozwiązana.
Struktura NSDAP

Hierarchiczna struktura NSDAP była zbudowana według zasady wodzostwa. Członkowie NSDAP na co dzień nosili odznakę partyjną (ze swastyką), a gdy występowali oficjalnie obowiązywał ich mundur w specyficznym kolorze jasnobrunatnym. Ludność miejscowa określała ich jako bażant złocisty (Goldfasan czyli Chrysolophus pictus), a to właśnie z powodu munduru i złocistych odznak wyższych stopni partyjnych. W hierarchii partyjnej było 30 stopni służbowych od kandydata do Reichsleitera. Według etykiety partyjnej członkowie NSDAP byli określani jako towarzysz partyjny (Parteigenosse Pg). Do partii przyjmowano tylko mężczyzn.

Po dojściu do władzy w 1933 roku występowały powiązania i spory kompetencyjne instancji partyjnych ze strukturami władzy państwowej III Rzeszy.
Władza naczelna

Na czele partii stał wódz (Führer) Adolf Hitler; sprawował niepodzielną władzę, a jego decyzje były ostateczne i niepodważalne. Wszystkie instancje partyjne były jemu podporządkowane i musiały postępować według jego poleceń. Od 1934 miał własną kancelarię Kanzlei des Führers.

Hitler miał zastępcę, którym był od 21 kwietnia 1933 do 10 maja 1941 Rudolf Hess.

Do ścisłego kierownictwa partyjnego zaliczali się nadkomisarze, określani jako Reichsleiter. Było ich 18; był to najwyższy szczebel w hierarchii partyjnej; podlegali bezpośrednio Hitlerowi lub jego zastępcy. Niektórzy z nich byli również ministrami w rządzie Rzeszy. Nadkomisarze nadzorowali wszelkie dziedziny życia na terenie całego państwa niemieckiego.

Oto kilku z nich:

Joseph Goebbels Reichsleiter od 1929; założyciel Izby Kultury Rzeszy Reichskulturkammer; nadzorował radio, film i kulturę, był odpowiedzialny za aktywną propagandę. Jednocześnie od 1933 roku był ministrem Rzeszy do spraw propagandy, oświecenia publicznego i informacji.
Alfred Rosenberg główny ideolog partyjny; pełnomocnik Hitlera do spraw duchowego i światopoglądowego wychowania NSDAP, jednocześnie redaktor naczelny i wydawca dziennika centralnego Völkischer Beobachter; nadzorował prasę; odpowiedzialny za politykę zagraniczną oraz handel zagraniczny; po rozpoczęciu wojny ze Związkiem Radzieckim w 1941 roku minister Rzeszy do spraw wschodnich terenów okupowanych (na wschód od Bugu).
Hans Frank zaufany prawnik Hitlera, nadzorował prawo i prawników; jednocześnie minister sprawiedliwości Bawarii oraz minister Rzeszy bez teki; od 1939 generalny gubernator dużej części okupowanych terenów Polski.
Heinrich Himmler bezpośrednio podlegał Hitlerowi; Reichsleiter od 6 stycznia 1929; do 30 kwietnia 1945 komendant główny SS, szef Policji, Służby Bezpieczeństwa SD i Gestapo; od 1943 minister spraw wewnętrznych Rzeszy.
Ernst Röhm bezpośrednio podlegał Hitlerowi; Reichsleiter od 1922; szef Oddziałów Szturmowych (bojówek partyjnych) SA; na polecenie Hitlera 30 czerwca 1934 zamordowany przez SS w akcji noc długich noży.
Martin Bormann; czyli człowiek-zagadka. W ruchu narodowosocjalistycznym pojawił się późno, ale szybko zdobywał coraz więcej władzy. Szef departamentu wschodniego (Fremde Heere – Ost) Abwehry, Reinhard Gehlen, autorytatywnie twierdził, że Bormann był sowieckim agentem. Pod koniec wojny Bormann zaginął, co dało powód do rozpowszechniania różnych legend na temat jego losów. W wiele lat po wojnie w Berlinie znaleziono zwłoki zidentyfikowane jako należące do Martina Bormanna.

Struktura terenowa NSDAP
Okręgi NSDAP w latach 1926,1928,1933, 1937

Obszar Niemiec podzielono na okręgi (Gaue), których było początkowo 33, a po zagarnięciu nowych obszarów liczba okręgów wzrosła do 43. Te okręgi partyjne pokrywały się z okręgami struktury państwowej (Reichsgaue). W ten sposób czasami naczelnik okręgu partyjnego (Gauleiter) był jednocześnie funkcjonariuszem administracji państwowej.

Polskie tereny przyłączone w 1939 do Rzeszy podzielono na dwa okręgi:

Gdańsk-Prusy Zachodnie gdzie naczelnikiem był Gauleiter Albert Forster,
Kraj Warty Gauleiter Arthur Karl Greiser, jednocześnie namiestnik Rzeszy w Kraju Warty.

Okręgi dzielono na mniejsze jednostki, których liczba wynosiła (połowa 1939):

powiaty (Kreis 813),
gminy (Ortsgruppe 26 138),
komórki (Zelle 97 tysięcy),
bloki (Block około 512 tysięcy), blok obejmował od 40 do 60 gospodarstw domowych.

Partyjne jednostki organizacyjne pełniły czasami funkcje administracyjne; np. naczelnik powiatowej organizacji partyjnej był odpowiedzialny za organizowanie w czasie wojny pomocy mieszkańcom zbombardowanych miejscowości. Natomiast funkcjonariusze nadzorujący bloki (tzw. blokowi) roznosili po domach co 4 tygodnie kartki żywnościowe badając przy tej okazji nastroje ludności.
Stopnie polityczne w NSDAP

Stopnie polityczne były tytułami paramilitarnymi w faszystowskiej organizacji NSDAP. Każdy członek partii posiadał tytuł bojowy bądź administracyjny:
Przed 1930 1930–1932 1933–1938 1939–1945
Anwärter
(Nicht Partei)
Mitglieder
Anwärter
Helfer
Oberhelfer
Blockwart
(Blockleiter) Abteilungsleiter
Unterabteilungsleiter
Mitarbeiter Arbeitsleiter
Oberarbeitsleiter
Hilfs-Stellenleiter Hauptarbeitsleiter
Zellenwart Stellenleiter Bereitschaftsleiter
Hauptstellenleiter Oberbereitschaftsleiter
Hauptbereitschaftsleiter
Amtsleiter Einsatzleiter
Obereinsatzleiter
Haupteinsatzleiter
Stützpunktleiter Gemeinschaftsleiter
Obergemeinschaftsleiter
Hauptgemeinschaftsleiter
Politischer Leiter Ortsgruppenleiter Abschnittsleiter
Oberabschnittsleiter
Hauptabschnittsleiter
Kreisleiter Bereichsleiter
Oberbereichsleiter
Hauptamtsleiter Hauptbereichsleiter
Dienstleiter
Oberdienstleiter
Hauptdienstleiter
Befehlsleiter
Oberbefehlsleiter
Stellvertreter Gauleiter Hauptbefehlsleiter
Gauleiter
Landesinspekteur
Reichsinspekteur
Reichsorganisationsleiter Reichsleiter
Stellvertreter des Führers
Der Führer

Zależnie od organizacji terenowej w NSDAP, wyróżnia się następujące stopnie:
Tytuł Orstgruppen
(grupa lokalna) Kreisleitung
(dystrykt) Gauleitung
(okręg) Reichsleitung
(grupa narodowa)
Bojowe
Naczelnik polityczny-kandydat Politische Leiter Anwärter
Sonderbeauftragter
Brygadzista bojowy bloku Betriebsblockobmann
Asystent bloku Blockhelfer
Betriebsobmann (A)
Brygadzista bojowy komórki Betriebszellenobmann
Hauptbetriebszellenobmann
Naczelnik bloku / komórki Blockleiter
Betriebsobmann (
Zellenleiter
Betriebsobmann (C & D)
Hauptbetriebsobmann
Naczelnik biura regionalnego Ortsgruppenleiter Kreisleiter
Administracyjne
Naczelnik podobszaru Mitarbeiter
Leiter eines Hilfssachgebietes
Leiter eines Sachgebietes
Leiter eines Hilfsstelle
Blockwalter
Blockobmann
Naczelnik obszaru Leiter eine Stelle
Zellenwalter
Zellenobmann
Starszy naczelnik obszaru Leiter einer Hauptstelle
Naczelnik departamentu Leiter eines Amtes
Starszy naczelnik departamentu Leiter eines Hauptamtes
Główny naczelnik departamentu Leiter eines Oberst Amtes
Dowództwo
Zastępca naczelnika okręgu Stellvertreter Gauleiter
Naczelnik okręgu Gauleiter
Naczelnik narodu (Nadkomisarz) Reichsleiter

Patki kołnierzowe poszczególnych stopni paramilitarnych w NSDAP w 1938:
1: Anwärter (Nicht-Partei - niepartyjny), 2: Anwärter, 3: Helfer, 4: Oberhelfer, 5: Arbeitsleiter, 6: Oberarbeitsleiter, 7: Hauptarbeitsleiter, 8: Bereitschaftsleiter, 9: Oberbereitschaftsleiter, 10: Hauptbereitschaftsleiter.
11: Einsatzleiter, 12: Obereinsatzleiter, 13: Haupteinsatzleiter, 14: Gemeinschaftsleiter, 15: Obergemeinschaftsleiter, 16: Hauptgemeinschaftsleiter, 17: Abschnittsleiter, 18: Oberabschnittsleiter, 19: Hauptabschnittsleiter.
20: Bereichsleiter, 21: Oberbereichsleiter, 22: Hauptbereichsleiter, 23: Dienstleiter, 24: Oberdienstleiter, 25: Hauptdienstleiter, 26: Befehlsleiter, 27: Oberbefehlsleiter, 28: Hauptbefehlsleiter, 29: Gauleiter, 30: Reichsleiter.
Zobacz też
Commons in image icon.svg
W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników

narodowy socjalizm
neonazizm
Hitlerjugend
Schutzstaffel (SS)

Idz do szkoły
A
Arija
Oczywiście tej peerelowskiej, gdzie uczono również, iż zbrodni w Katyniu dokonali Niemcy.

Służę pomocą :)Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników
Skocz do: nawigacji, szukaj
Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników
ParteiabzeichenGold.jpeg
Lider Adolf Hitler
Data założenia 5 stycznia 1919
Data rozwiązania 1945
Ideologia polityczna Narodowy socjalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze Korporacjonizm, w praktyce kapitalizm ludowy
Liczba członków 8 500 000
Młodzieżówka Hitlerjugend
Barwy czerwień, biel, czerń
Flaga NSDAP, od 1935 symbol III Rzeszy
Nazistowski symbol, łączący niemieckiego orła i swastykę

Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników (niem. Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) – niemiecka partia polityczna, zwana potocznie nazistowską, sprawująca totalitarną władzę w III Rzeszy w latach 1933–1945 z Adolfem Hitlerem jako kanclerzem Rzeszy (od 30 stycznia 1933), a od sierpnia 1934 Führerem i kanclerzem Rzeszy. Podczas procesów norymberskich korpusu kierownictwa politycznego została uznana za organizację zbrodniczą odpowiedzialną za szereg zbrodni przeciwko ludzkości.
Spis treści

1 Początki (1919–1925)
2 Walka o władzę w ramach systemu parlamentarnego (1925–1933). Przejęcie władzy przez NSDAP ("Machtübernahme")
3 Rządy monopartii (1933–1945)
4 Struktura NSDAP
4.1 Władza naczelna
4.2 Struktura terenowa NSDAP
5 Stopnie polityczne w NSDAP
6 Zobacz też
7 Przypisy
8 Linki zewnętrzne

Początki (1919–1925)

Partia została założona 5 stycznia 1919 przez ślusarza Antona Drexlera i dziennikarza Karla Harrera jako lokalna partia bawarska o nacjonalistycznej ideologii. Nazwa NSDAP została użyta po raz pierwszy w kwietniu 1920, wcześniej istniała pod nazwą DAP (niem. Deutsche Arbeiterpartei), będąc jedną z wielu działających w Niemczech partii volkistowskich. Za patrona NSDAP Hitler obrał Albrechta Niedźwiedzia, który na ziemiach podbitych Słowian połabskich utworzył Brandenburgię. Partia została zdelegalizowana w 1923 po nieudanej próbie przejęcia przez Hitlera władzy w Bawarii (tzw. pucz monachijski). Po wyjściu Hitlera z więzienia w 1924 partia została odbudowana najpierw jako partia nielegalna, a potem w 1925, po zmianach statutu, jako legalna partia startująca na równych prawach w wyborach do Reichstagu.
Walka o władzę w ramach systemu parlamentarnego (1925–1933). Przejęcie władzy przez NSDAP ("Machtübernahme")
Głosy na NSDAP w wyborach 1933
Plakat wyborczy NSDAP z lat 30.

NSDAP pod wodzą Hitlera, dzięki agresywnej kampanii wyborczej, spektakularnym walkom ulicznym jej bojówek (SA) z bojówkami Komunistycznej Partii Niemiec i bardzo złej sytuacji ekonomicznej Niemiec zdobyła w wyborach w 1925 roku 7% głosów i weszła do Reichstagu. W wyborach cztery lata później zdobyła jednak już tylko 3% głosów i nie weszła do parlamentu. Na skutek kryzysu światowego, ponownego pogorszenia sytuacji ekonomicznej Niemiec oraz słabości i rozbicia tradycyjnych partii prawicowych, jej program zyskał znowu poklask dużej części Niemców oraz wsparcie wielkiego kapitału — w przedterminowych wyborach do Reichstagu (po upadku koalicyjnego rządu kanclerza Hermanna Müllera (SPD z partiami centrowymi) w marcu 1930 NSDAP uzyskała 18% głosów. W wyborach w 1932 roku NSDAP uzyskała spektakularny sukces osiągając 37% poparcia i stając się największą partią w Reichstagu. 30 stycznia 1933 prezydent Rzeszy Paul von Hindenburg desygnował Adolfa Hitlera na kanclerza Rzeszy, który reprezentował większość parlamentarną złożoną z NSDAP i DNVP (niemiecka prawica narodowa). Wicekanclerzem Rzeszy i komisarycznym premierem Prus został Franz von Papen – faktyczny negocjator warunków porozumienia NSDAP z konserwatywną prawicą. Działacze DNVP objęli większość stanowisk ministerialnych w rządzie Hitlera (ministerstwa: gospodarki, finansów, Reichswehry, spraw zagranicznych, pracy). Do czerwca 1933 NSDAP współrządziła z DNVP. W konsekwencji pożaru budynku Reichstagu w lutym 1933 i kampanii propagandowej oskarżającej o podpalenie Komunistyczną Partię Niemiec (KPD) Hitler nakłonił prezydenta Rzeszy Hindenburga do kontrasygnowania dekretu o ochronie narodu i państwa (stanie wyjątkowym), co oznaczało zawieszenie swobód obywatelskich (cenzura prasy, kontrola rozmów telefonicznych, możliwość zawieszania działalności partii politycznych, związków zawodowych i stowarzyszeń, usunięcie sądowej kontroli aresztowania przez policję). Korzystając z tego hitlerowcy rozpętali masowy terror. Hermann Göring jako minister spraw wewnętrznych Prus nadał bojówkarzom SA uprawnienia policyjne. W wyborach 5 marca 1933 NSDAP otrzymała 44% głosów. Korzystając z unieważnienia mandatów deputowanych komunistycznych (KPD) oraz nieobecności części socjalistów (SPD), (znajdowali się już w obozach koncentracyjnych, na emigracji lub w podziemiu), przy sojuszu z nacjonalistyczno- konserwatywną DNVP i oportunistycznym stanowisku partii chrześcijańsko-demokratycznej (Zentrum), Reichstag w obecności 535 z 647 deputowanych 24 marca 1933 roku przyjął większością konstytucyjną ustawę o nadzwyczajnych pełnomocnictwach, upoważniającą rząd Rzeszy do wydawania rozporządzeń z mocą ustawy, co pozwoliło Hitlerowi sprawować władzę bez kontroli ze strony parlamentu. Ustawa o nadzwyczajnych pełnomocnictwach, przedłużana dwukrotnie przez Reichstag była legitymizacją totalitarnej władzy NSDAP.

21 marca 1933 roku Heinrich Himmler jako szef policji landu Bawaria na podstawie ustawy o nadzwyczajnych pełnomocnictwach wydał rozporządzenie o utworzeniu pierwszego oficjalnego obozu koncentracyjnego na terenie Niemiec w Dachau koło Monachium. W lipcu 1933 NSDAP stała się jedyną legalną partią w Niemczech po delegalizacji lub samorozwiązaniu wszystkich pozostałych. Pomimo walki NSDAP z KPD wspieraną przez Komintern i ZSRR NSDAP cieszyło się w latach 1922–1935 poparciem Stalina, mediów ZSRR oraz Kominternu. Józef Stalin nigdy nie wystąpił wobec władz III Rzeszy o uwolnienie Ernsta Thälmanna, przywódcy KPD od 1933 więzionego w obozie KL-Sachsenhausen. W grudniu 1932 związkowcy z KPD i NSDAP prowadzili wspólnie strajk komunikacji miejskiej w Berlinie. Józef Stalin forsował doktrynę tzw. socjalfaszyzmu, zgodnie z którą głównym przeciwnikiem politycznym partii komunistycznych w Europie były partie socjaldemokratyczne – w przypadku Republiki Weimarskiej – SPD. Koncepcja ta była nastawiona na destabilizację stosunków wewnętrznych w państwach europejskich dla przejęcia władzy przez partie komunistyczne. Przeciwnikiem koncepcji Stalina w odniesieniu do Niemiec był Lew Trocki, na przełomie lat 20/30 już emigrant pozbawiony faktycznego wpływu na decyzje ZSRR.
Rządy monopartii (1933–1945)
Legitymacja partyjna z 1939

W roku 1933 Niemcy stały się klasycznym państwem monopartyjnym, a NSDAP została jedyną legalną partią polityczną.

W roku 1944 partia liczyła 8,5 mln członków. Po klęsce III Rzeszy partia została uznana w procesie norymberskim za organizację zbrodniczą i rozwiązana.
Struktura NSDAP

Hierarchiczna struktura NSDAP była zbudowana według zasady wodzostwa. Członkowie NSDAP na co dzień nosili odznakę partyjną (ze swastyką), a gdy występowali oficjalnie obowiązywał ich mundur w specyficznym kolorze jasnobrunatnym. Ludność miejscowa określała ich jako bażant złocisty (Goldfasan czyli Chrysolophus pictus), a to właśnie z powodu munduru i złocistych odznak wyższych stopni partyjnych. W hierarchii partyjnej było 30 stopni służbowych od kandydata do Reichsleitera. Według etykiety partyjnej członkowie NSDAP byli określani jako towarzysz partyjny (Parteigenosse Pg). Do partii przyjmowano tylko mężczyzn.

Po dojściu do władzy w 1933 roku występowały powiązania i spory kompetencyjne instancji partyjnych ze strukturami władzy państwowej III Rzeszy.
Władza naczelna

Na czele partii stał wódz (Führer) Adolf Hitler; sprawował niepodzielną władzę, a jego decyzje były ostateczne i niepodważalne. Wszystkie instancje partyjne były jemu podporządkowane i musiały postępować według jego poleceń. Od 1934 miał własną kancelarię Kanzlei des Führers.

Hitler miał zastępcę, którym był od 21 kwietnia 1933 do 10 maja 1941 Rudolf Hess.

Do ścisłego kierownictwa partyjnego zaliczali się nadkomisarze, określani jako Reichsleiter. Było ich 18; był to najwyższy szczebel w hierarchii partyjnej; podlegali bezpośrednio Hitlerowi lub jego zastępcy. Niektórzy z nich byli również ministrami w rządzie Rzeszy. Nadkomisarze nadzorowali wszelkie dziedziny życia na terenie całego państwa niemieckiego.

Oto kilku z nich:

Joseph Goebbels Reichsleiter od 1929; założyciel Izby Kultury Rzeszy Reichskulturkammer; nadzorował radio, film i kulturę, był odpowiedzialny za aktywną propagandę. Jednocześnie od 1933 roku był ministrem Rzeszy do spraw propagandy, oświecenia publicznego i informacji.
Alfred Rosenberg główny ideolog partyjny; pełnomocnik Hitlera do spraw duchowego i światopoglądowego wychowania NSDAP, jednocześnie redaktor naczelny i wydawca dziennika centralnego Völkischer Beobachter; nadzorował prasę; odpowiedzialny za politykę zagraniczną oraz handel zagraniczny; po rozpoczęciu wojny ze Związkiem Radzieckim w 1941 roku minister Rzeszy do spraw wschodnich terenów okupowanych (na wschód od Bugu).
Hans Frank zaufany prawnik Hitlera, nadzorował prawo i prawników; jednocześnie minister sprawiedliwości Bawarii oraz minister Rzeszy bez teki; od 1939 generalny gubernator dużej części okupowanych terenów Polski.
Heinrich Himmler bezpośrednio podlegał Hitlerowi; Reichsleiter od 6 stycznia 1929; do 30 kwietnia 1945 komendant główny SS, szef Policji, Służby Bezpieczeństwa SD i Gestapo; od 1943 minister spraw wewnętrznych Rzeszy.
Ernst Röhm bezpośrednio podlegał Hitlerowi; Reichsleiter od 1922; szef Oddziałów Szturmowych (bojówek partyjnych) SA; na polecenie Hitlera 30 czerwca 1934 zamordowany przez SS w akcji noc długich noży.
Martin Bormann; czyli człowiek-zagadka. W ruchu narodowosocjalistycznym pojawił się późno, ale szybko zdobywał coraz więcej władzy. Szef departamentu wschodniego (Fremde Heere – Ost) Abwehry, Reinhard Gehlen, autorytatywnie twierdził, że Bormann był sowieckim agentem. Pod koniec wojny Bormann zaginął, co dało powód do rozpowszechniania różnych legend na temat jego losów. W wiele lat po wojnie w Berlinie znaleziono zwłoki zidentyfikowane jako należące do Martina Bormanna.

Struktura terenowa NSDAP
Okręgi NSDAP w latach 1926,1928,1933, 1937

Obszar Niemiec podzielono na okręgi (Gaue), których było początkowo 33, a po zagarnięciu nowych obszarów liczba okręgów wzrosła do 43. Te okręgi partyjne pokrywały się z okręgami struktury państwowej (Reichsgaue). W ten sposób czasami naczelnik okręgu partyjnego (Gauleiter) był jednocześnie funkcjonariuszem administracji państwowej.

Polskie tereny przyłączone w 1939 do Rzeszy podzielono na dwa okręgi:

Gdańsk-Prusy Zachodnie gdzie naczelnikiem był Gauleiter Albert Forster,
Kraj Warty Gauleiter Arthur Karl Greiser, jednocześnie namiestnik Rzeszy w Kraju Warty.

Okręgi dzielono na mniejsze jednostki, których liczba wynosiła (połowa 1939):

powiaty (Kreis 813),
gminy (Ortsgruppe 26 138),
komórki (Zelle 97 tysięcy),
bloki (Block około 512 tysięcy), blok obejmował od 40 do 60 gospodarstw domowych.

Partyjne jednostki organizacyjne pełniły czasami funkcje administracyjne; np. naczelnik powiatowej organizacji partyjnej był odpowiedzialny za organizowanie w czasie wojny pomocy mieszkańcom zbombardowanych miejscowości. Natomiast funkcjonariusze nadzorujący bloki (tzw. blokowi) roznosili po domach co 4 tygodnie kartki żywnościowe badając przy tej okazji nastroje ludności.
Stopnie polityczne w NSDAP

Stopnie polityczne były tytułami paramilitarnymi w faszystowskiej organizacji NSDAP. Każdy członek partii posiadał tytuł bojowy bądź administracyjny:
Przed 1930 1930–1932 1933–1938 1939–1945
Anwärter
(Nicht Partei)
Mitglieder
Anwärter
Helfer
Oberhelfer
Blockwart
(Blockleiter) Abteilungsleiter
Unterabteilungsleiter
Mitarbeiter Arbeitsleiter
Oberarbeitsleiter
Hilfs-Stellenleiter Hauptarbeitsleiter
Zellenwart Stellenleiter Bereitschaftsleiter
Hauptstellenleiter Oberbereitschaftsleiter
Hauptbereitschaftsleiter
Amtsleiter Einsatzleiter
Obereinsatzleiter
Haupteinsatzleiter
Stützpunktleiter Gemeinschaftsleiter
Obergemeinschaftsleiter
Hauptgemeinschaftsleiter
Politischer Leiter Ortsgruppenleiter Abschnittsleiter
Oberabschnittsleiter
Hauptabschnittsleiter
Kreisleiter Bereichsleiter
Oberbereichsleiter
Hauptamtsleiter Hauptbereichsleiter
Dienstleiter
Oberdienstleiter
Hauptdienstleiter
Befehlsleiter
Oberbefehlsleiter
Stellvertreter Gauleiter Hauptbefehlsleiter
Gauleiter
Landesinspekteur
Reichsinspekteur
Reichsorganisationsleiter Reichsleiter
Stellvertreter des Führers
Der Führer

Zależnie od organizacji terenowej w NSDAP, wyróżnia się następujące stopnie:
Tytuł Orstgruppen
(grupa lokalna) Kreisleitung
(dystrykt) Gauleitung
(okręg) Reichsleitung
(grupa narodowa)
Bojowe
Naczelnik polityczny-kandydat Politische Leiter Anwärter
Sonderbeauftragter
Brygadzista bojowy bloku Betriebsblockobmann
Asystent bloku Blockhelfer
Betriebsobmann (A)
Brygadzista bojowy komórki Betriebszellenobmann
Hauptbetriebszellenobmann
Naczelnik bloku / komórki Blockleiter
Betriebsobmann (
Zellenleiter
Betriebsobmann (C & D)
Hauptbetriebsobmann
Naczelnik biura regionalnego Ortsgruppenleiter Kreisleiter
Administracyjne
Naczelnik podobszaru Mitarbeiter
Leiter eines Hilfssachgebietes
Leiter eines Sachgebietes
Leiter eines Hilfsstelle
Blockwalter
Blockobmann
Naczelnik obszaru Leiter eine Stelle
Zellenwalter
Zellenobmann
Starszy naczelnik obszaru Leiter einer Hauptstelle
Naczelnik departamentu Leiter eines Amtes
Starszy naczelnik departamentu Leiter eines Hauptamtes
Główny naczelnik departamentu Leiter eines Oberst Amtes
Dowództwo
Zastępca naczelnika okręgu Stellvertreter Gauleiter
Naczelnik okręgu Gauleiter
Naczelnik narodu (Nadkomisarz) Reichsleiter

Patki kołnierzowe poszczególnych stopni paramilitarnych w NSDAP w 1938:
1: Anwärter (Nicht-Partei - niepartyjny), 2: Anwärter, 3: Helfer, 4: Oberhelfer, 5: Arbeitsleiter, 6: Oberarbeitsleiter, 7: Hauptarbeitsleiter, 8: Bereitschaftsleiter, 9: Oberbereitschaftsleiter, 10: Hauptbereitschaftsleiter.
11: Einsatzleiter, 12: Obereinsatzleiter, 13: Haupteinsatzleiter, 14: Gemeinschaftsleiter, 15: Obergemeinschaftsleiter, 16: Hauptgemeinschaftsleiter, 17: Abschnittsleiter, 18: Oberabschnittsleiter, 19: Hauptabschnittsleiter.
20: Bereichsleiter, 21: Oberbereichsleiter, 22: Hauptbereichsleiter, 23: Dienstleiter, 24: Oberdienstleiter, 25: Hauptdienstleiter, 26: Befehlsleiter, 27: Oberbefehlsleiter, 28: Hauptbefehlsleiter, 29: Gauleiter, 30: Reichsleiter.
Zobacz też
Commons in image icon.svg
W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników

narodowy socjalizm
neonazizm
Hitlerjugend
Schutzstaffel (SS)
G
Gość
Oczywiście tej peerelowskiej, gdzie uczono również, iż zbrodni w Katyniu dokonali Niemcy.

Wróć do szkoły..
Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3