Neofita lubuski. Poprawiny - felieton Marcina Kędryny

Marcin Kędryna
Udostępnij:
Zeszłosobotni wieczór spędziłem na weselu. Żenił się mój były szef z moją byłą pracownicą. Kiedy zostałem jej szefem, on przestał być szefem moim, nie było więc między nimi formalnej podległości, czyli żadne XXI-wieczne normy nie zostały naruszone.

Ślub piękny – w przedsoborowej wersji. Kiedyś się przez chwilę zastanawiałem, w czym msza trydencka przeszkadza Franciszkowi. Po tym, jak się zachowuje w kwestii napaści Rosji na Ukrainę, przestał mnie interesować. Współczuję tylko tym, którzy próbują sobie jakoś jego zachowania racjonalizować (choć właściwie nie wiem, czy racjonalizowaniem można nazwać strategię „ale on tak wcale nie powiedział”).
Ślub piękny. Piękna para młoda. Czyli tak, jak powinno być.

Nie jestem od wesel specjalistą, wszystkie, na których byłem można by pewnie policzyć na palcach jednej ręki. Może ręki z dodatkowym palcem. Albo dwoma. Im dłużej piszę, tym więcej wesel mi się przypomina. W każdym razie, na zbyt wielu nie byłem. W związku z tym trudno mi dostrzegać jakieś w przebiegach wesel nietypowości. Niby trudno, ale w tym przypadku, trudno by było nie zauważyć, jak między zupą (którą był krem z białych warzyw, co świadczyło – według lepszych ode mnie znawców wesel – o wyraźnie mieszczańskim charakterze uroczystości), a drugim daniem, większość panów siedzących przy sąsiednim stoliku, wstało, wyszło i pojechało do Kijowa.

Pozostawione przez nich panie, miałyby coś z archetypu żony XIX-wiecznego powstańca, ale w związku z tym, że dla większości nie była to pierwsza taka sytuacja – trudno je przebrać w czarne suknie. Miałem szczerą ochotę przynajmniej z dwoma z wyjeżdżających panów dłużej porozmawiać, racja stanu jednak była ważniejsza. Zająłem się więc imprezowaniem
Efekt był taki, że w niedzielę, ja dogorywałem, a oni, członkowie prezydenckiej delegacji, w Kijowie robili coś naprawdę dużego.

W poniedziałek, kiedy w końcu udało mi się dojść do siebie, spotkałem się z Julią Mendel, byłą rzeczniczką prezydenta Zełeńskiego. Przyjechała ze Lwowa, by polecieć do Davos. Mówiła, że nie widziała, żeby wcześnej jakieś wydarzenie miało na Ukrainie tak wielki oddźwięk, jak niedzielne przemówienie prezydenta Andrzeja Dudy w Werchownej Radzie. Że wszyscy o tym mówili. Telewizje, media społecznościowe, ludzie, wszyscy.

Nie trzeba było być na Ukrainie, żeby to zobaczyć. Komentarze ukraińskich polityków: bez pomocy Polski byłoby bardzo źle. I nie chodzi tylko o przyjętych przez Polaków Ukraińców, chodzi o to, głos Polski na arenie międzynarodowej. Głos, który tym razem nie brzmi: podpiszcie porozumienie, albo wszyscy zginiecie. Głos, który brzmi zupełnie inaczej. Tym razem, gdy tzw. wielcy europejscy zaczynają przebąkiwać o tym, że Ukraina powinna się cofnąć, odpuścić, Polska mówi głośno, że nie powinna, i że nawet jej tego nie można proponować. No i tak się składa, że tych polskich słów wszyscy słuchają. O tym, że Polska staje się liderem tej części Europy, słyszymy nie od ludzi z dziwnych think-tanków, nie czytamy w sponsorowanych tekstach. To się po prostu dzieje.

Nie jestem w stanie podobnego – jak wobec próbujących racjonalizować Franciszka – współczucia, w sobie znaleźć dla ludzi, którym się wali od lat budowana konstrukcja: Polska jest zbyt słaba, by prowadzić samodzielną politykę zagraniczną, miejsce Polski jest w drugim szeregu, za europejskimi liderami, których odpowiedzialną politykę musi wspierać. Dziś, gdy tamta polityka wykopyrtnęła się z takim trzaskiem, że każdego chyba obudziło, mają ci ludzie wielki problem. Bo jak tu przyznać, że Lech Kaczyński miał rację? Jak, że Polska prowadzi politykę wschodnią, i ta polityka przynosi skutki? Jak wytłumaczyć, że prezydent Stanów Zjednoczonych (ten prezydent, który miał być śmiertelnie obrażony i nie chcieć mieć z Polską nic wspólnego) przylatuje do Polski, chwali Polskę, wspiera Polskę? Nie mogę znaleźć współczucia. Małe to jest bardzo, ale muszę przyznać, że z radością patrzę jak się wiją. Z tego powodu naprawdę żałuję, że Tomasz Lis przestał być naczelnym „Newsweeka”.

Tomasz Lis nigdy nie ukrywał, iż uważa, że dziennikarz może mieć poglądy. I tu się z nim całkowicie zgadzam. Można było odnieść wrażenie, że Tomasz Lis uważał, że dziennikarz może mieć poglądy wyłącznie takie jak Tomasz Lis. I tu się z nim nie zgadzam. Choć psychologicznie, ten rodzaj myślenia jest dość łatwy do wytłumaczenia.

***

W Kijowie, pierwszy raz byłem w 1988 roku. W zupełnie innych czasach. Zaprowadzili nas wtedy pod grób Nieznanego Żołnierza. . Usłyszeliśmy, że młode pary, po ślubnej ceremonii, składają tam kwiaty. Nie mam pojęcie, czy zwyczaj przetrwał do dziś. Wysyłanie gości weselnych do Kijowa raczej zwyczajem się nie stanie, ale – jak każde służące dobrej sprawie działanie – powinno przynosić szczęście. Weroniko, Mieszku, wszystkiego dobrego!

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Jakie znaczenie ma wejście Finlandii i Szwecji do NATO

Wideo

Komentarze

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Więcej informacji na stronie głównej Gazeta Lubuska
Dodaj ogłoszenie